Skyscraper large

فشار برای داشتن مدارسی بهتر

NYT2009092417065437C

پرستو زرگنده

هزاران نفر از کودکان در این هفته به طور یک دست با  کفش های سیاه  به سمت  تالار شهر راهپیمایی کردند. گروهی  از پسران و دختران  مدارس مناطق  مختلف از سراسر این شهرستان ساحلی با لباس های مرتب،  ژاکت های ورزشی و دامن های پلیسه دار از چندین منطقه شهر عبور کرده و راهپیمایی کردند. آنها مودبانه این شعار را سر می دادند: «به ما کتابخانه و کتابدار بدهید».

«آبانگال اندیزی» نه ساله می گوید: «ما می خواهیم اطلاعات و دانش بیشتری داشته باشیم». پانزده سال پس از اینکه سلطه حزب نژادپرست و سفید پوست حاکم به پایان رسید، کنگره ملی آفریقا و دولت حاکم در آفریقای جنوبی سیاست های متعددی برای تبدیل مدارس به موتورهای فرصت جدید اتخاذ کرده است. اما بسیاری از رهبران آن، از جمله جاکوب زوما، رئیس جمهور، در حال حاضر اذعان کرده اند  که این تلاش ها اغلب شکست خورده اند.

جنبش اعتراضی جدید، با تبیین اهداف عملی، وجود سازمان دهندگان جوان و آرمانگراو شعار آموزش برابر در اصل پاسخی به شکست  سیستم آموزش و پرورش است و راهپیمایی اخیر به سمت تالار شهر اذعانی بر شکست و ناکارآمدیهای گذشته است.

در سال ۱۹۷۶، زمانی که افسران پلیس در سووتو به سمت نوجوان سیزده ساله ای به نام هکتور پیترسون شلیک کردند، قیام کودکان علیه آپارتاید در سراسر کشور پدید آمد و به سمت کیپ تون گسترش یافت که در آنجا نوجوانان دبیرستان سالت ریور از نژادها و رنگ پوست های مختلف در اعلام همبستگی با کودکان و نوجوانان سیاه پوست دست به راهپیمایی زدند.

«زکی آکمات» – از فعالان آفریقایی برای درمان ایدز –  یکی از شرکت کنندگان در راهپیمایی سی و سه سال پیش بود. او در آن زمان چهارده ساله بیشتر نداشت. او اکنون مرد میانسالی است که در میان معترضان راهپیمایی اخیراین هفته  بود و کلاه سفید در انبوهی از لباس های  چهارخانه به چشم می خورد.

او  ایده جنبش جدید که به عدالت آموزشی اختصاص داده شده  بود را مطرح کرد ، به ایجاد  طرح آموزش برابر پرستاران کمک رساند و رهبران جوان خود را برای همکاری با معلمان و مقامات دولتی در هر زمان ممکن  به مشاوره گرفت. او می گوید:« رهبران این کشور  که آهسته و بدون توجه کافی با بحران ایدز برخورد می کردند هم اکنون نیاز فوری به آموزش و پرورش بهتر را درک کرده اند و رئیس کل جدید وزارت آموزش عالی این کشور، مری متکالف، به عنوان رئیس هیئت مدیره آموزش و پرورش برابر تعیین شده است».

آکمات می گوید: «در ساخت جنبش شهروندی ، مهم ترین عنصراین  است که به مردم احساس قدرت در خود برای ایجاد تغییراتی حتی  با پیروزی های کوچک بدهیم».

کار سازماندهی این گروه به یک جفت از فارغ التحصیلان دانشکده حقوق از دانشگاه کیپ تاون تخصیص یافته است. هماهنگ کننده این گروه، دورون ایساکس ۲۹ ساله،از رهبران  گروه هابونیم – جنبش فرهنگی جوانان چپ یهودی-  چندین سال با آکمات همکاری داشته است. ایساک همکلاسی خود ،یولیسوا  دووین ۲۷ ساله رابه همکاری دعوت کرده است. یولیسوا  توسط مادر خیاط  ایساکس بزرگ شده و در حال حاضر در کلبه ای در شهرستان خایلیتشا به همراه دو خواهرزاده ۱۲ و ۱۷ ساله خود زندگی می کند. سال گذشته، طرح آموزش و پرورش برابر دانش آموزان در خایلیتشا به بیش از پانصد هزار نفر از بیکاران و کارگران خانه داد و به دبیرستانها دوربینهایی داد تا مشکلات خود را ثبت و گزارش کنند و فعالان  با  عکس هایی از پشت بام نشت کرده، میزهای ترک خورده و کودکان شلوغی در اطراف تنها یک کتاب درسی درس می خواندند به شهر خود باز گشتند.

یکی ازعکس های بسیار تاثیر گذار، تصویری از لبه پنجره های درهم شکسته دبیرستانی در لولازا بود که توسط دانش آموزی به نام ژوکیسوا  ویوکا ثبت گردید. برخی از این پانصد پنجره دبیرستان برای سالها شکسته باقی مانده اند و دانش اموزان در زمستان از سرما به خود می لرزند.

اولین کمپین برنامه آموزش برابر، تصمیم به جابه جایی دانش آموزان به مکانی دیگر گرفت وکمک مالی حدود ۶۵۰  دلار به مدرسه تعلق گرفت ولی هنوز ۹۰۰ دلار دیگر پول نیاز است.  در طول ماه ها ،  گروه با مدیران محلی و استانی ملاقات کردند ، درخواستهای جمعی  گسترده و سازمان یافته  ترتیب دادند، تجمع صدها نفر از دانش آموزان شهرستانی برگزار شد و پوشش وسیعی در روزنامه های محلی به دست آمد.

در نهایت در ماه نوامبر، مقامات آموزش و پرورش استان اعلام کردند که تمام پنجره ها تعمیر می شود ودر  دبیرستان  مبلغی تقریبا ۱۰ برابر آنچه را که دانش آموز درخواست کرده بودند سرمایه گذاری می شود.

امسال نیز دانش آموزان در انتقاد به معلمی که دانش کافی برای آموزش به شاگردان سال بالایی نداشت ، اعتراضی موفقیت آمیز ترتیب دادند. آنها همچنین رهبری اعتراضی برای آوردن به موقع همکلاسی های خود به مدرسه را داشتند بدین صورت که اطراف دربهای ورودی مدرسه حصار کشیدند تا دانش آموزان و حتی معلمانی که دیر به مدرسه می رسند نتوانند وارد شوند.

 کمپین کتابخانه ها اولین تلاش این گروه برای مقابله با یک مسئله ملی است. با جلب حمایت های  مالی از طرف خیرین اقیانوس اطلس و موسسه جامعه باز، امید به گسترش عضو گیری  از معلمان و والدین وپیروزی های تدریجی بزرگتر در این گروه افزایش یافته است.

آقای ایساکس می گوید:«اعضای کمیته آموزش و پرورش برابر می دانستند که مشکلات به مراتب سخت تراز تعمیرپنجره ها و یا کتابخانه های از دست رفته است و نکته مهم این بود که از میان اتحادیه معلمان کدام اتحادیه حاکم است».

 او ادامه می دهد :«ما می دانیم که اتحادیه معلمان  یکی از نهادهای قدرتمند در کشور است و اگر ما خودمان را به عنوان دشمن نشان دهیم به طور قطع نابود خواهیم شد».

معترضان روز سه شنبه -  در سه مسیر در امتداد جاده اصلی و در سایه کوهستان های «تیبل» – به راهپیمایی پرداخته و داستان زیبایی از خود به جای گذاشتند. «نِکوسیناتی دای مانی» از دانش آموزان سال بالایی بود که از ورود دبیر علوم سال جدید مدرسه راضی بود. به هر حال این معلم دیر به مدرسه آمده بود و نِکوسیناتی در امتحانات علوم جامع ملی رد شد.

«آساندا اسپارکس» دانش آموز ریز جثه کلاس نهم، از شهرستان «کرای فونتن» امیدوار است که در مدرسه آنها نیز کتابخانه جدید احداث شود تا بتواند به تحقیقی در مورد زندگی نلسون ماندلا بپردازد.

«مینا هافمن» یکی از ده ها دانش آموزی بود که به این تظاهرات ملحق شده بود. وی در محله «وستر فوورد» واقع در حومه شهر زندگی می کند و پیش از این در مدرسه آنها تمامی دانش آموزان سفید پوست بودند. مدرسه آنها کتابخانه بسیار مجهزی دارد چرا که والدین آنها به طور سالیانه بیش از دو هزار و دویست دلار به مدرسه پرداخت می کنند. هافمن می گوید:«من با آمدن به چنین راهپیمایی هایی بیشتر متوجه می شوم که دانش آموزان مدرسه ما چه قدر نسبت به دیگر دانش آموزان امتیازات و امکانات بیشتری در اختیار دارند».

در طول دو ساعت راهپیمایی به سمت تالار شهر – در یک بعد از ظهر آفتابی زیبا – به نظر می رسید که جوانان امید بیشتری برای ایجاد تغییر یافته اند. «آبونگیلا» – دانش آموز کلاس نهم از لولازا – می گوید:«بسیار خوشحال هستمف چرا که در این زمستان در کلاس هایمان از سرما به خود نمی لرزیم. تمام پنجره های شکسته کلاس مان تعمیر شده است». او ادامه می دهد:«اکنون می بینم که برنامه آموزش و پرورش برابر می تواند چیزهای غیر ممکن را ممکن سازد».

 


  • این گزارش ترجمه ای است از «South African Children push for better schools» – به قلم سیلیا دبلیو داجر – که در تاریخ ۲۴ سپتامبر ۲۰۰۹ در روزنامه نیویورک تایمز منتشر شده است.   
این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
Skyscraper large