Skyscraper large
سیمبا شانی / ترجمه شیما یزدانی

کودکان مهاجر در تایلند؛ کشمکش بر سر یادگیری

rfghfgh

شیما یزدانی

در هیاهوی بانکوک – پایتخت تایلند – مرکز آموزشی کوچکی واقع در منطقه ی «بنگ بون» به کودکانی که غالباً از استان­ های جنگ زده ی «میانمار» آمده اند، کمک می کند تا به آموزش ابتدایی دسترسی داشته باشند. این مرکز آموزشی، توسط «بنیاد جوانان روستایی» (FRY) تأسیس شده و یکی از معدود مراکزی است که زبان تایلندی را به مهاجران جوان آموزش می دهد. «پائو هوم» – مؤسس بنیاد FRY -  می گوید:« کودکان را برای ورود به مدارس تایلندی آماده کرده و فرهنگ تایلندی را به آن­ ها معرفی می کنیم».

اغلب مراکز آموزشی کودکان مهاجر، فاقد روش های مخصوص برای آموزش و پرورش اوایل دوران کودکی هستند. همچنین تعداد کمی از آن ها توسط وزارت آموزش و پرورش تایلند به رسمیت شناخته می شوند. هوم می افزاید:«اگر چه معلمان بنیاد FRY تحت نظر وزارت توسعه ی اجتماعی و امنیت انسانی، به منظورآموزش کودکان تربیت شده اند، اما بسیاری از آن ها مدارک رسمی آموزشی ندارند. بسیاری از مهاجرانی که به تایلند می آیند، در شغل های کم درآمدی مانند کارگری در کارخانه های پارچه بافی، تولید مبلمان و کارگاه های تولید پوشاک مشغول به کار هستند و برای فرستادن کودکان شان به مدرسه با مشکلاتی مواجه هستند. گروه های مهاجر و همسایه های آن ها، به نوعی در بدترین شرایط آموزشی قرار دارند».

مهاجران فاقد مدارک شناسایی

دکتر «پانادا تاناسِتکورن» – استاد مؤسسه ی ملی پرورش کودک و خانواده در دانشگاه ماهیدول – معتقد است بدون وجود آموزش های حرفه ای برای معلمان و یک نظام آموزش رسمی بهتر کودکان مهاجر در آینده در چرخه ای از فقر و بیکاری به دام خواهند افتاد که در حال حاضر ساکنان مناطق مرزی را به ستوه آورده است.

تایلند در قلب جنوب شرقی آسیا واقع شده و مقصد نهایی مهاجرت های گسترده ی انسانی بوده است. مهاجران گرسنه، بیکار و خسته از جنگ، دسته دسته از کشورهای همسایه به شهرهای صنعتی مرزی و شهرهای مرکزی شلوغ این کشور هجوم می آورند. آمارهای اخیر از سوی وزارت کار تایلند تخمین می زند که در حدود دو و نیم میلیون کارگر مهاجر از کشورهای لائوس، میانمار و کامبوج در تایلند زندگی می کنند که تقریباً نیمی از آن ها مدارک شناسایی ندارند.

علاوه بر این «کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل» اعتقاد دارد که حدود هشتاد هزار و نهصد پناهنده ی ثبت شده و شصت و دو هزار پناهجوی ثبت نام نشده، در نه کمپ در مرز میانمار و تایلند زندگی می کنند. حداقل ده درصد از این جمعیت را کودکان تشکیل می دهند. در سال ۲۰۱۱ «سازمان جهانی کار» تخمین زده است که حدود سیصد و هفتاد و هفت هزار کودک از کشورهای همسایه در تایلند سکونت دارند.

بدون وجود حمایت های اجتماعی و حقوقی کودکان مهاجر یکی از گروه های بسیار محروم به شمار می روند. این در حالی است که «بانک جهانی» دوران ابتدایی کودکی را مقطعی حیاتی عنوان کرده و آن را از زمان تولد تا هشت سالگی مشخص کرده است. در این دوران مغز کودک سریع ترین میزان رشد را داشته و پایه های رفتارهای عاطفی – شناختی و جسمانی آتی او شکل می گیرد.

اگر چه اکثر کودکان مهاجر واجد شرایط ثبت نام در مدارس دولتی هستند، اما موانع متعددی وجود دارد که آن ها را از حق تحصیل محروم می کند.

تاناسِتکورن می گوید:«اکثر والدین کودکان مهاجر، توانایی تکلم به زبان تایلندی را ندارند، مدارک قانونی ندارند، از تبعیض نژادی می ترسند و تمام این عوامل باعث می شود تا آن ها نتوانند به سرویس های عمومی اجتماعی از قبیل آموزش، خدمات درمانی و عدالت قضایی دسترسی داشته باشند». وی ادامه می دهد:«کودکانی که در خانواده هایی کم درآمد زندگی می کنند – یعنی خانواده هایی که روزانه بین پنج تا ده دلار درآمد دارند –  برای کار کردن و حمایت از خانواده هایشان به مدرسه نمی روند. کارخانه های تولید پوشاک، مزارع نیشکر، استخرهای پرورش ماهی و میگو بعد از انتشار مستند شبکه ی PBS که در آن استفاده ی گسترده از کار کودکان مهاجر را به تصویر می کشید، تحت بررسی و مراقبت های ویژه قرار گرفتند. منع کار کودک نیازمند مداخله در آموزش و پرورش است، تا از این طریق کودکان با مهارت هایی که برای ارتقای شرایط زندگی خود به آن نیازمند تجهیز شوند».

در سال ۲۰۰۵، طبق سیاست تحصیل برای همگان (EFA)، دولت تایلند نیز حق تحصیل برای تمام کودکان در این کشور را – بدون توجه به وضعیت حقوقی آنان – گسترش داد. با این وجود گزارش های سازمان بین المللی VSO تایلند – میانمار نشان می دهد که کم تر از بیست درصد از کودکان مهاجر قانونی مشغول تحصیل در مدارس تایلند هستند. این تخمین احتمالاً در زمینه ی برنامه های توسعه ی دوران ابتدایی کودکی کم تر از این آمارهاست.

در مقایسه با آمارهای مذکور، گزارش های سازمان علمی، آموزشی و فرهنگی ملل متحد (یونسکو) در سال ۲۰۱۰ نشان می دهد که نرخ ثبت نام ناخالص ملی در مقاطع پایین تر از آموزش متوسطه بیش تر از ۹۰ درصد و برای مقاطع بالاتر از آن حدود ۶۰ درصد بوده است.

«هاتایا وونگ سِنگ پای بون» – پژوهشگر بین المللی VSO – اعتقاد دارد که همچنان نارسایی های عمده ای بین قوانینی که نوشته شده و موانع عملی برای دسترسی به امکانات آموزشی وجود دارد. وی می گوید:«سیاست های تایلند به صراحت اعلام می کند هر فردی بدون توجه به وضعیت حقوقی خود می تواند در مدارس تایلندی ثبت نام کند، ولی در واقعیت چنین نیست. برای ثبت نام در بسیاری از مدارس تایلند، داشتن مدارک شناسایی یا معرفی نامه از شخصی تایلندی یا سازمانی محلی ضروری است».

مشکلات مربوط به تغذیه

تنها یک سوم از کودکان مهاجری که در تایلند به دنیا می آیند، دارای شناسنامه هستند. قوانین سختگیرانه ی پذیرش در مدارس، سؤال هایی را درباره ی حمایت از کودکان و این که هر کودکی حق داشتن هویت را دارد در ذهن ایجاد می کند. طبق آمارهای یونیسف، حدود پنج درصد از موارد تولد سالیانه در تایلند – یعنی نزدیک به ۴۰ هزار کودک – ثبت نمی شود؛ اغلب این موارد را کودکان مهاجر و اقلیت های مذهبی و قومی – نژادی تشکیل می دهند.

تایلند در این زمینه گام هایی رو به جلو برداشته است. به عنوان مثال در سال ۲۰۱۰، تصویب قوانینی مربوط به ثبت احوال این مسئله را تضمین می کند که تمام کودکان متولد شده در این کشور بدون توجه به وضعیت شان حق ثبت تولد خود را دارا هستند. این امر باعث کمک به کودکان مهاجر برای دسترسی به خدمات درمانی، نظام آموزشی و موقعیت های بهتر شغلی در آینده می شود. با این حال دوباره فعالان به این امر اذعان دارند که سیاست های مذکور تنها بر روی کاغذ خوب به نظر می رسند و در واقعیت امری پیچیده به شمار می روند. «هاتا» می گوید:«ما در تحقیقات مان به این واقعیت پی بردیم که در اغلب موارد – حتی خدمه ی بیمارستان – به خانواده های مهاجر اطلاع نمی دهند که کودکان آن ها حق داشتن شناسنامه را دارند».

مراکز آموزشی مهاجران – مانند مؤسسه ای که در ابتدای این گزارش به آن اشاره شد – اولین قدم را برای بهبود شرایط بر داشته اند. طبق گزارش های جامعه ی مدنی HOM، مشارکت در اداره ی مدارس دولتی باعث می شود، سدهای موجود در دسترسی کودکان مهاجر به تحصیلات در تایلند از میان برداشته شود. با این روش کودکان شانس بیش تری برای ورود به دانشگاه و شکستن چرخه ی فقرشان را خواهند داشت.

در هر صورت بر خلاف بنیاد FRY که کمک های مالی قابل توجهی از اهدا کنندگانی مانند USAID و Save the Children دریافت می کند، بسیاری از مؤسسه های غیر رسمی توسط دولت تایلند به رسمیت شناخته نمی شوند و هیچ کمکی دریافت نمی کنند، یا کمک های کمی به آن ها می شود. این مؤسسات کوچک قادر نیستند تا برنامه های غذای آزاد برای کودکان مهاجر برگزار کنند و بسیاری از این کودکان با وضعیت تغذیه ای نامناسبی به مدرسه می روند.

 


  • این گزارش ترجمه ای است از «Migrant kids in Thailand struggle To learn»، به قلم «سیمبا شانی» که در تاریخ هشتم ماه می ۲۰۱۳ در خبرگزاری الجزیره منتشر شده است.
این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
Skyscraper large