Skyscraper large

مشکلات مردم کردستان در حوزه ورزش

sd6f54ss-روشنک آسترکى-roshanak astaraki آسترکی

روشنک آسترکی

یکی از معضلاتی که مردم در کردستان با آن مواجه هستند مساله عدم امکانات ورزشی مناسب است که همیشه در خبرها و گزارش های استان به آن پرداخته می شود. اگر ورزش را به عنوان راه پیشگیری از گرایش جوانان به اعتیاد و بزهکاری و دلیلی بر شادابی و تندرستی جامعه بدانیم، با نگاهی به شرایط چند سال اخیر ورزش در کردستان باید دانست بحران‌هایی بزرگ در راه است که عمده دلیل آن  کمبود اعتبار برای اجرای طرح‌هایی است که بیشتر جنبه زیرساختی و آینده نگری برای ورزش دارند.

به اعتقاد کارشناسان یکی از مشکلاتی که در بخش ورزش استان‌های کشور وجود دارد، کمبود ظرفیت‌های استفاده از بخش خصوصی عنوان می‌شود که با توجه به آمارهای ارائه شده از سمت مسئولین و متولیان امر ورزش منطقی به نظر می‌رسد.

نبود انگیزه لازم برای حضور سرمایه گذاران قدرتمند در ورزش کشور و به تبع آن استان کردستان به دلیل فراهم نبودن شرایط و زیرساخت‌های لازم همچنین ریسک بالای سرمایه گذاری و احتمال بالای عدم سوددهی، و در نتیجه ترس صاحبان سرمایه  معضلی جدی در ورزش کردستان پدید آورده است.

دست اندرکاران ورزش استان معتقدند به دلیل کمبود صنایع بزرگ و کارخانه‌های دولتی عملا امکان استفاده از ظرفیت بالقوه این منابع آنگونه که در شهرهای صنعتی چون اصفهان وجود دارد، فراهم نیست.

از سوی دیگر علاوه بر نبود انگیزه و مشوق‌های سرمایه گذاری، وجود برخی عوامل دیگر نیز توانایی جذب کمک‌های مالی در جهت نوسازی و افزودن امکانات ورزشی استان را بسیار کاسته است.

نبود توان مالی بالا برای حضور در بخش ورزشی در کنار بی‌توجهی متولیان به فرهنگ سازی در این زمینه مزید بر علت شده است تا بخش خصوصی در این عرصه فعال نباشد.

سید زاهد ابراهیمی، شهروند بومی سنندج که از مربیان و داوران جوان کشور است، طی مصاحبه‌ای با ایلنا ضمن بیان این نکته که در استان کردستان ۱۵۰۰ نفر در رشته ورزشی ووشو فعالیت دارند اعلام کرده است: امکانات هیأت ووشو استان جوابگوی ورزشکاران مبتدی، متوسط و تا حدودی حرفه‌ای است، و متاسفانه از لحاظ سالن و فضای ورزشی در تنگنای شدید می‌باشیم بطوری که فضای استاندارد برای برگزاری مسابقات تالو، زمینی به مساحت ۱۴*۸ متر مربع و بخش ساندا، زمینی به مساحت ۱۰*۱۰ متر مربع (سکوی ساندا) احتیاج هست در صورتی که فضای در اختیار ما سالنی با سقف شیبدار و به مساحت ۹*۹ متر مربع است، عدم وجود اسپانسر و حامی مالی، یکی از مهم‌ترین مشکلات اصلی فعالیت‌های ورزشی در کردستان است.

این در حالیست که محمد علی آبادی، رییس سازمان تربیت بدنی وقت، در سال ۸۸ اعلام کرده بود مبلغ ۱۷۴ میلیارد ریال برای توسعه ورزش کردستان تامین اعتبار شده است در حالی هم اکنون و پس از گذشت چهار سال شاهد آن هستم این بودجه در اختیار بخش ورزش این استان قرار نگرفته است. همین امر سبب شده است بسیاری از پروژه‌های ورزشی که جهت توسعه امکانات ورزشی در این استان کلنگ خورده‌اند، نیمه تمام بمانند.

همچنین دراردیبهشت ماه سال جاری خبری منتشر شد مبنی بر اینکه در پی شکایت شهرداری سنندج از اداره کل ورزش و جوانان استان کردستان دستگاه قضای استان یک میلیارد و ۲۰۰ میلیون تومان از اعتبارات این اداره کل را بلوکه کرده است و از پرداخت آن ممانعت می‌کند.

 همزمان بر اساس اعلام مدیر کل ورزش و جوانان استان کردستان موضوع دیگری که مشکلات ورزش استان را بیش از پیش کرده است، دعوای شهرداری سنندج با این اداره کل در خصوص وضعیت مالکیت مجموعه ورزشی آزادی سنندج می باشد که البته این پرونده دعاوی مربوط به سال ۱۳۵۳ یعتی چهار سال پیش از انقلاب ۵۷ است. 

موردی دیگری که مسولان پیرامون مشکلات امر ورزش در کردستان به آن اشاره می‌کنند اینست که هزینه ورزش در سبد خرید خانوارهای استان کردستان صفر است و متاسفانه فرهنگ سازی درست و اصولی در این عرصه به هیچ عنوان صورت نگرفته است.

در مجموع باید گفت عدم سرمایه گذاری بخش خصوصی، کمبود سرانه فضای ورزشی و فاصله آن با میانگین کشوری، راکد بودن پروژه‌های ورزشی که توسط شرکت توسعه و نگهداری اماکن ورزشی در کردستان اجرا می‌شوند و عدم توجه به ورزش در آموزش و پرورش از جمله نقاط ضعف این عرصه به شمار می‌رود.

با این همه هر چند برخی تحلیلگران معتقدند ورزش در استان کردستان به صورت کنترل شده محرومیت را تجربه می‌کند اما واقعیت اینست که نه تنها در کردستان بلکه در بیشتر استان‌های ایران شاهد این شرایط بغرنج هستیم. روند ساخت و ساز اماکن ورزشی در دولت نهم و دهم با رکود بی سابقه ای مواجه گشت. یکی از دلایل  آن آغاز به کار پروژه های بسیار در یک زمان بوده است که اختصاص نیافتن اعتبارات لازم سبب شد تا بیشتر آنها نیمه کاره بمانند و یا اصولا ساخت و سازی انجام نگیرد. با نگاهی بی طرفانه به کلیه ی استان های ایران این حقیقت تلخ آشکار می شود که عزمی جدی برای ورزش حرفه ای و همگانی کشور وجود ندارد و محرومیت در زمینه ی نبود امکانات ورزشی به غیر از چند کلانشهر در کل ایران همه گیر هست البته باید این واقعیت را نیز در نظر آورد که کلان شهرها نیز در حاشیه های خود دچار و گرفتار چنین شرایطی هستند و نباید آن را نادیده گرفت. به دلیل نبود اعتبار، حتا بودجه های لازم برای فرستادن تیم های ملی به مسابقات بین المللی نیز به سختی تهیه می شود و یا اینکه به دلیل مشکلات مالی فدراسیون ها نمی توانند تیم های ملی را به خارج اعزام نمایند و در آخرین مورد مشاهده شد که کشتی گیران اعزامی به مغولستان را به دلیل عدم پرداخت پول از هتل محل اقامت بیرون انداخته اند. 

نکته ی دیگری که باید مد نظر داشت تحریم های سخت و در پی آن بی ارزش شدن پول ملی و افزایش تصاعدی قیمت ها و تورم سرسام آور است. تورم افسارگسیخته ایی که افزایش روزانه ی قیمت ها و عدم حمایت از پیمان کاران را موجب شده است تا دلیل دیگری بر عدم علاقه مندی سرمایه گذاران بخش خصوصی برای امر ساخت و ساز اماکن ورزشی باشد.

نهایت آنکه محرومیت های اینچنینی که مشکل کلیت جامعه ی ایرانی می باشد را نمی توان نتیجه ی اقدامی عامدانه در نظر آورد که اراده ای وجود دارد تا برخی اقوام ایرانی به گونه ای سیستماتیک گرفتار محرومیت و محدودیت در زمینه های مختلف  و از جمله ورزش باشند. مشکل بنیادین عدم مدیریت کارآمد و نبود برنامه ریزی های کوتاه و بلند مدت و آغاز پروژه های بدون بازدهی و غیرعلمی می باشد. اینکه این عدم توانایی ها را به مسائل قومی فروکاهیم و در پی تبلیغات برخی رسانه ها و افرادی شناخته شده دست بر نام چند قوم گذاشته و آنها را قربانی خواست و اراده ای عامدانه معرفی کنیم از واقعیت دور مانده ایم و به جای آنکه به دنبال چاره جویی باشیم با پرداختی غیرواقعی بر مشکلات افزوده ایم.

این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
Skyscraper large