Skyscraper large

برپای ناممکن

6s5df45d55d

عباس تربن

  

با آن‌همه جراحت

باورپذیرتر بود

                                       که مرده باشند

اما

با بغضی در گلو

                              به ارتفاع دریا و کوه

بر پای ناممکن ایستاده بودند

آنها خاطره نبودند

خیال نبودند

وهم نبودند

آنها در اعلام حضورشان

یک‌مشت سرفه داشتند

گرچه کمی بلندتر از سرفه‌ی یک سیاستمدار

                                                     در یک مراسم رسمی

یک‌مشت سرفه

با لکه‌های مزیّن به خون

بی آن‌که هیچ شعاری

                                                    در پی داشته باشد

آنها به جای حرف

در خالی گلویشان

بغضی نشسته بود

به سماجت خار و به سرسختی سنگ

این سنگ خارا را اما

اشک

                               توان لغزاندنش نبود

*

اما شما که هوا را

با های‌وهوی قدرتتان می‌نواختید

                                                      آی، بازوان معرکه‌گیر!

در وقت جنباندن سنگی

این‌گونه حقیر

                                         به ننگ‌دوز کدام جیب خزیده‌اید؟ 

اردیبهشت ۸۸

این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
Skyscraper large