Skyscraper large

مدارس ایرانی، گزینه ای ناخوشایند برای مهاجرین ایرانی

sd6f54ss-روشنک آسترکى-roshanak astaraki آسترکی

روشنک آسترکی

اگر شما در خارج از ایران زندگی کنید و فرزندی در سن مدرسه داشته باشید، بدون شک نام مدارس ایرانی را در کشور محل زندگی خود شنیده اید. مدارس ایرانی خارج از کشور که زیر نظر وزارت آموزش و پرورش ایران اداره می شوند، اما در واقع در کشور میزبان تحت نظارت سفارت ایران قرار دارند.

گفتنی است وزارت آموزش و پرورش در ۱۰۸ شهر دنیا دارای مدرسه است و قریب ۱۷ هزار نفر در این مدارس ایرانی درس می خوانند. اما در مورد کیفیت آموزشی، امکانات و حواشی ثبت نام در این مدارس حرف و سخن فراوانی وجود دارد. وقتی پای سخنان دانش آموزان و خانواده هایشان می نشینیم، مشخص است دل خوشی از تحصیل در مدرسه­ی ایرانی کشور محل اقامت خود ندارند، اما به دلایل مختلف ناچار به انتخاب مدرسه­ی ایرانی بوده اند.

کارنامه­ی ناموفق کیفی در مدارس ایرانی

واقعیت امر آن است که مدارس ایرانی خارج از کشور در جذب محصل موفق نبوده اند. یعنی اگر خانواده ای در خارج از ایران امکاناتش به نحوی است که بتواند فرزند خود را در مدرسه­ی غیر ایرانی – بومی یا بین المللی- ثبت نام کند، به طور حتم این کار را انجام خواهد داد. از مهمترین علت عدم استقبال از مدارس ایرانی در خارج از کشور این است که این مدارس در کلیه­ی کشورهای خارجی با استاندارد آموزشی وزارت آموزش و پرورش ایران اداره می‌شوند؛ استانداردی که هیچگونه انعطاف، نوآوری و خلاقیت را در خارج از مرزهای کشور، در مقایسه با ده­ها استاندارد موجود در کشورهای دیگر نداشته و به هیچ عنوان قابل رقابت با آنها نیست.

همچنین تکنولوژی و امکانات این مدارس در بسیاری از کشورها بسیار پایین‌تر از استانداردهای روز دنیا به ویژه در کشورهای توسعه یافته و در حال توسعه نظیر مالزی، ترکیه و کشورهای عربی حوزه­ی خلیج فارس است.

نیروهای اعزامی آموزش و پرورش به این مدارس ویژگی و مهارت­های لازم تدریس در این مدارس را ندارند. بسیاری از معلمان اعزامی به خارج از ایران اعتقادات مذهبی شدیدی دارند و به خصوص دانش آموزان مقطع دبیرستان با معلمان خود دچار چالش های شدید می شوند. از سوی دیگر برخی از این معلمان تنها سابقه­ی تدریس در مدارس نقاط محروم را داشته اند و نحوه­ی رفتار آنها با دانش آموزان مورد قبول خانواده ها نیست.

این عوامل و عوامل دیگر باعث می‌شود ایرانیان مهاجر در کشورهای خارجی – و صد البته غیر ایرانیان آن کشورها – استقبال مطلوبی از این مدارس نداشته باشند. گواه دیگر بی‌کیفیتی این مدارس نظام آموزش عالی کشور در سهمیه­ی کنکور مدارس ایران در خارج از کشور است که سهمیه­ی مناطق محروم محاسبه می‌شود؛ چرا که همگان پذیرفته‌اند مدارس ایران در خارج از کشور در سطح مدارس بدون امکانات مناطق محروم هستند.

ذره بین مدارس ایرانی بر سر دانش آموزان و خانواده ها

یکی از مواردی که خانواده ها برای تحصیل فرزندانشان در مدارس ایرانی  خارج از کشور مردد می شوند این است که در این مدارس که بدون استثنا فرزندان کادر سفارت جمهوری اسلامی در آن کشور حضور دارند و همانطور که پیش تر گفته شد، این مدارس به طور عملی زیر نظر سفارت ایران قرار می گیرند. حضور کارمندان و معلمانی که از سدهای گزینشی و حتی وزارت اطلاعات برای اعزام به خارج از ایران رد شده اند و همین طور نظارت مستقیم سفارت ایران باعث می شود که خانواده هایی که به دلایل سیاسی یا عقیدتی از ایران خارج شده اند علاقه ای به تحصیل فرزندانشان در این مدارس نشان ندهند.

همچنین خانواده­ی پناهجویان ایرانی در کشورهایی نظیر ترکیه به دلیل هراس از مزاحمت های امنیتی یا برخورد کارمندان مدرسه با فرزندان این پناهجویان از ثبت نام فرزندان خود در مدارس ایرانی خودداری کرده و کودکی که آشنایی به زبان ترکی ندارد مجبور می شود در طی چند سالی که به عنوان پناهجو در ترکیه زندگی می کند به مدارس دولتی این کشور رفته و با زبان ترکی به تحصیل بپردازد.

حتی در برخی موارد دیده شده که برخی از کارد آموزشی در مدارس خارج از کشور، پس از آنکه از سوابق فعالیت های سیاسی یا اجتماعی یا حتی صنفی والدین آگاه می شوند، دانش آموز را مورد سوال و جوا قرار داده و عملا امنیت روانی والدین یا دانش آموز را با مساله مواجه می کنند.

همچنین گاهی دانشجویان ایرانی خارج از کشور بیان می کنند از اینکه فرزندشان در مدرسه با دوستان و معلم از نحوه زندگی حرف می زند حس خوبی ندارند و مرتب مجبورند به فرزند تذکر دهند و مجبور به سانسورش کنند یا خود با تظاهر در محیط آزاد خارج از ایران زندگی کنند. این دانشجویان معتقدند ممکن است در رعایت حجاب یا نحوه زندگی در خارج از ایران آزادانه رفتار کنند، با توجه به اینکه در نهایت قصد بازگشت به ایران و تایید مدرک توسط وزارت علوم و سپری کردن مراحل گزینش و استخدام را دارند، از اینکه گزارشی از طرف سفارت در پرونده تحصیلی شان درج شوند نگرانند و همین امر سبب می شود تحصیل فرزندانشان در مدرسه ایرانی برایشان دردسرهایی درست کند. گفتنی است با توجه به اینکه بسیاری از دانشجویان تحصیلات تکمیلی و بورسیه ای در نهایت پس از چهار یا پنج سال به ایران بر می گردند، گزینه تحصیل فرزندانشان در مدرسه ایرانی بهترین و معقول ترین انتخاب است چرا که کودک را مجبور به تغییر سیستم آموزشی برای مدت کوتاه نمی کنند. 

گفتنی است علی اصغر یزدانی، قائم مقام وزیر آموزش و پرورش و رئیس مرکز امور بین الملل و مدارس خارج از کشور خرداد ماه گذشته در نشستی با معلمان و کادرآموزشی مجتمع آموزشی امام صادق شهر دوشنبه و با حضور سفیر جمهوری اسلامی ایران در شهر دوشنبه پایتخت از راه اندازی طرح ویژه ای برای راه اندازی نظام برتر آموزشی در مدارس خارج از ایران خبر داد. وی گفته است: «باید براساس تجارب کسب شده ، بستری را فراهم کنیم که آموزش و پرورش با محتوایی غنی تر وقوی تر دربین نظام های آموزشی کشورهای دنیا ، سرتر والگو باشد.»

حال مشخص نیست این طرح که جزییات آن مطرح نشده است تا چه حد می تواند در عرصه عمل پیش برود ولی آنچه مشخص است نظام آموزشی ایران ضعف های قابل تاملی دارد که این ضعف ها و کاستی ها در شعب مدارس خارج از کشور نمود بیشتری پیدا می کند.

این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
Skyscraper large