Skyscraper large
جیم رید

مقابله با خشونت در بزرگ­ترین زندان نوجوانان اروپا

d9f8gh1f

امید نیکخواه

جوانانی که در بازداشت به سر می­برند، تقریباً ده برابر بیش­تر از بزرگ­سالان در معرض خطرات ناشی از تجاوز، درگیری و نزاع­ قرار دارند.[۱] «نیوز نایت»[۲] با تعدادی از متخصصین زندان «هیندلی» – بزرگ­ترین زندان جوانان در اروپا – واقع در شمال غربی انگلستان که با رفتارهای خشن­ترین مجرمان این زندان مقابله می­کنند، ارتباط دارد.[۳]

«اسکات» – هفده ساله – از پنجره­ی کوچک سلول طبقه­ی هم­کف به دیواری بلند با سیم­های خاردار خیره شده است. او که به علت دزدی مسلحانه با چاقو و یک سلسله دزدی از منازل در زندان به سر می­برد، هفته­ی پایانی محکومیتش را پشت سر می­گذارد. او می­گوید:«من شش به همین کارها ادامه دادم: مردم را اذیت می­کردم، دعوا راه می­انداختم شیشه­ی تلویزیونم را می­شکستم. من کارهای احمقانه­ای انجام می­دادم، چون کسل بودم و اطرافیانم هم از این کارهای من شاکی می­شدند.»

اسکات از اولین ساکنان «ویلوو»[۴]  به حساب می­آید؛ یک واحد با یازده تخت­خواب که در مؤسسه­ی مجرمان جوان «هیندلی» در نزدیکی «ویگان» قرار دارد. ایده­ی مد نظر آن است که بتوان نوجوانان ناسازگار را از دردسرهای زندان دور نگه داشت. افسرهای زندان ویلوو آموزش­های ویژه برای برخورد با رفتارهای ناسازگارانه­ی زندانیان دیده­اند. نیروهای انسانی نسبت به مراکز مشابه سه برابر بوده و دسترسی آسان­تری به مراکز روان­پزشکی و مراکز ترک مواد مخدر و الکل دارند. نوجوانان این مرکز زمان بیش­تری برای هواخوری داشته و بیش ساعات روز را بیرون از سلول­های خود می­گذرانند؛ همچنین به امور شخصی آن­ها رسیدگی بیش­تری می­شود که حصول تمام این موارد، در شعب مشابه تقریباً غیرممکن است.

دولت در نظر دارد در برنامه­های آتی، تعداد بیش­تری از این دست بازداشت­گاه­های مربوط به نوجوانان را در سراسر انگلستان و ولز تأسیس نماید. «اندی راجرز» – روان­شناس ارشد بالینی بازداشت­گاه – می­گوید:«بسیاری از این نوجوانان از سوی دولت، مراکز آموزشی و کارمندان زندان طرد شده­اند. خشونت نوجوانان اولین موردی است که باید مورد توجه قرار گیرد و در این صورت است که ما می­توانیم شرایط بهتری به وجود بیاوریم. اگر بتوانیم از اعمال  خشونت نوجوانان مجرم و ناسازگار نسبت به یک­دیگر جلوگیری کنیم به اهداف اصلی خود در بازداشتگاه ویلوو دست یافته­ایم.»

با این حال نسبت به این ایده انتقادات شدیدی وارد شده است. سازمان «هاوارد» – که  در جهت اصلاح نظام زندان­ها فعالیت­های مستمری دارد – از این ایده به عنوان «چسب زخمی بر روی زخمی عمیق وعفونی» یاد می­کند. به نظر می­رسد که چنین بازداشتگاه­هایی مکان­هایی ارزان­تر بوده که به جای مکان­هایی پرهزینه­تر مانند خانه­های امن کودکان یا بیمارستان­های اختصاصی نوجوانان استفاده می­شود.

معیارهای انتخاب

نوجوانان به دلیل رفتارهای مخرب و خطرناک به بازداشتگاه ویلوو منتقل می­شوند. این رفتارها، اقدام به فرار از زندان، اعمال خشونت، رفتارهای خارج از عرف و خودزنی­های شدید را شامل می­شود. «مَت» – نوجوانی هفده ساله – در ژانویه­ی امسال به علت نزاع­های مکرر با دیگران از بخش C به این بازداشتگاه منتقل شده است. او می­گوید:« برای بار اول در حیاط زندان ورزش می­کردم که پسربچه­ای را کتک زده و او را به زمین انداختم، سراغ پسر بچه­ی دومی رفتم و او را هم کتک زده و چرخاندم و سراغ پسر بچه­ی سوم رفتم! شما باید از محدوده­ی خودتان حفاظت کنید وگرنه دیگران شما را خفت می­کنند. آن­ها مرا به این­جا منتقل کردند چون می­دانستند قابل اعتماد نیستم. ما در این­جا با هم دوستیم اما در بخش C بسیاری غُلتشن وجود دارد که این­طور رفتار نمی­کنند. آن­ها شروع به خفتگیری می­کنند و این­گونه است که شما وارد جنگ می­شود.»

احتمال ارتکاب مجدد جرم

احتمال ارتکاب مجدد جرم بعد از آزاد شدن از این بازداشتگاه نسبت به زندان­های معمول بزرگسالان بالاتر است: اگر روند حاضر ادامه پیدا کند، حدود هفتاد و پنج درصد از این نوجوانان زندانی در «هیندلی» طی یک سال پس از آزادی دوباره مرتکب جرم می­شوند؛ به علت خصوصیات رفتاری زندانیان ویلوو آمار واقعی حتی می­تواند بالاتر از این نیز باشد. کارمندان این بازداشتگاه­ اعتقاد دارند بسیار غیر واقع بینانه است که تصور کنیم این نوجوانان به زندگی عادی خود ادامه داده و هرگز به این­جا برنخواهند گشت؛ بهتر است به صورت خوش بینانه  فکر کنیم که امکان دارد مدت زمان میان وقوع جرم­ها افزایش یافته و یا از میزان خشونت جرم­ها کاسته شود.

«اندی راجر» معتقد است :«این همان نکته­ی مهم است؛ اگر از میزان شدت جرم نوجوانان کاسته نشود و یا زمان ارتکاب میان دو جرم افزایش نیافته باشد و به این­جا منتقل شوند، ما به اهداف خود دست نیافته­ایم.» هنوز بسیار زود است تا تصور کنیم که ویلوو که واقعاً تفاوت خاصی در نظام زندان­ها ایجاد کرده است و به مطالعات بسیار و پرهزینه در طی سالیان طولانی نیاز دارد. دولت اعتقاد دارد که همین نشانه­های کوچک و اولیه برای تشویق به توسعه­ی بیش­تر این­ دست واحدهای خاص در بازداشتگاه­ها کفایت می­کند؛ همزمان دادگاه جوانان تعداد خانه­های امن کودکان را کاهش داده و موارد مشابه توسط مقامات محلی، مدیریت و اداره می­شود.

ساخت واحدی مشابه ویلوو هزینه­ای در حدود دو میلیون پوند و یک سلول آن حدود صد و هشتاد و یک هزار پوند هزینه در بر دارد. با این حال هزینه­­های کلی، کم­تر از خانه­های امن خواهد بود که در آن­ها تعداد کودکان کم­تر و کارمندان بیش­تری وجود دارند. طبق آخرین آمار منتشر شده در آوریل ۲۰۱۲، مؤسسه­های مربوط به مجرمین جوان سالیانه­ هزینه­ای حدود ۵۷ هزار پوند دارد؛ یعنی چهار برابر کم­تر از ۲۱۱ هزار پوندی که برای یک خانه­ی امن هزینه می­شود.

«فرانسیس کروک» – یکی از اعضای مؤسسه­ی هاوارد و فعال در بخش اصلاحات کیفری – می­گوید:«به نظر می­رسد مقوله­ی هزینه­ها، تنها موضوع مورد توجه افراد است. در حالی که تنها به مؤسسه­های خصوصی آموزشی و زندان­های بزرگ کودکان تکیه می­کنیم؛ تعداد تخت­های موجود در خانه­های امن پرهزینه ولی مؤثر رو به کاهش است.»

ادعاهای درمان ترجیحی

برخی گروه­ها اعتقاد دارند با درمان ترجیحی گروهی خاص از نوجوانان زندانی و انتقال­شان به این دست واحدها باعث بدنام شدن آن­ها و تنش بیش­تر در میان زندانیان می­شود. نوجوانان زندانی ناسازگارتر اغلب نیازمند درمان­های روان­شناختی پیچیده­تری هستند. در بسیاری از موارد لازم است تا به بیمارستان­های روانی انتقال یابند؛ با این حال«مارک لیوینسون» – معاون استاندار هیندلی – با این ایده مخالف است و اعتقاد دارد سطح خشونت در زندانیان ویلوو در حد قابل قبولی است و تنها در خارج از نظام زندان­ها قابل کنترل نیست.

 «کی­ ران» هفده ساله یکی از از ساکنین واحد ویلوو از پانزده سالگی به طور مدام حبس شده و بعد از مدتی آزاد گردیده است. او که بار آخر به علت شکستن بینی پیش خدمت یک میخانه دستگیر شده، هم اکنون روزهای پایانی محکومیتش را می­گذراند. او می­گوید:«از زمانی که در ویلوو بوده­ام رفتار بدی نداشته­ام و این را به فال نیک می­گیرم. این رفتار من با زمانی که الکل مصرف می­کردم تفاوت دارد. وقتی از این­جا بیرون رفتم به محله­ای دیگر می­روم و زندگی جدیدی را آغاز می­کنم.» اما زمانی که از او در مورد پرهیز از دردسر و رفتارهای خشن سؤال می­شود اعتماد به نفس او کاهش می­یابد. او می­گوید:«احتمال آن پنجاه پنجاه است، می­توانی منتظر باشیم و ببینیم!»[۵]      

 


[۱]  این گزارش ترجمه­ای است از «Tackling violence in Europe’s largest youth prison» که در تاریخ ۱۲ ژوئن ۲۰۱۲ در خبرگزاری BBC  منتشر شده است.

[۲]  یکی از برنامه­های کمپانی BBC  که مسائل سیاسی و اجتماعی را نقد و بررسی کارشناسانه می­کند.

[۴]  Willow

[5]  به دلیل این­که اکثر افراد مصاحبه شونده زیر هجده سال بوده­اند نام آن­ها در این گزارش تغییر داده شده است.

این مطلب را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید
Skyscraper large